ves esta página sin formato por que esta hecha cumpliendo el estándar web CSS 2.
tú navegador no soporta este estándar, o tienes dicho soporte desactivado.
si estas en el primer caso, actualízate. merece mucho la pena.
Non coñecía Chinchón. Agora sí. Non só a praza circular, preciosa e acolledora á hora de xantar nunha terraza malia o ceo oscuro, se non tamén as pequenas rúas e prazas ata chegar á torre do reloxio coa sua soberbia panorámica.
No medio, cousas curiosas:
A falsa osadía da beatería dun pobo inzado de propàganda do PP
A proposta do cambio... ¿de camisa? Síntoo, non compro camisas azuis, nin siquer brancas. Mesmo se están tendidas cara a un sol que non da saído. A miña camisa xa ten a súa cor e non o cambio; pola contra, reafírmome nel:
Traigo la camisa roja
de sangre de un compañero
mira, Maruxina, mira
mira como vengo yo.
Véndese, alúgase ou o que faga falla. Crise.
E pra non dicer que non falei de Elviña, van dous detalles do firme da praza de touros, feito con cantos rolados cubertos de terra limpa. Exactamente como os espazos abertos de Elviña no século II dC. E mesmo así non se enterarán e dirán que afirmei que en Elviña facían corridas de touros: é sabido que contra a estupidez os propios deuses loitan en vano. Pois que se fodan. Elas, non os deuses. Ainda que, pensándoo ben, os deuses tamén.
A sopa de allo e as manitas de porco estaban de premio.
É sabido que o tempo anda tolo. Xa entrados na segunda metade de outubro diríase que estamos en maio. A primavera maniféstase en outono.
As plantas do balcón están desorientadas. Os xazmíns medran case con desesperación, os pensamentos múrchanse coma se estivera a comezar o verán, e brotan os bulbos de xacintos, narcisos e tulipáns. Pero acércase o inverno, e as flores recén nacidas, prematuras, están condenadas á morte nos fríos nocturnos.
Tamén na rúa maniféstase a primavera en pleno outono e o 15-M florece mundialmente nun esplendoroso 15-O.
Atentos as xiadas: o inverno acércase e a partires do 20-N Pepe Blanco vai estar desesperado, ou tal cousa entendinlle. Que espabilara, que tempo e poder tivo. Pola miña parte, nin un só voto prestado máis.
Pero é certo que ven o inverno e haberá que coidar as flores do 15-O coma se fosen o noso maior tesouro. Que o son.
Cousas dos meus vicios: Que non nos representan, que non (ou 15-O en marcha pola dignidade)
"El Estado que protegía a los ciudadanos ha dejado de existir. Hay una crisis de la democracia representativa: “No nos representan”, dicen con razón los “indignados”. La gente constata el derrumbe de la autoridad política y reclama que ésta vuelva a asumir su rol conductor de la sociedad por ser la única que dispone de la legitimidad democrática. Se insiste en la necesidad de que el poder político le ponga coto al poder económico y financiero. Otra constatación: una carencia de liderazgo político a escala internacional. Los líderes actuales no están a la altura de los desafios."
Son verbas de Ignacio Ramonet (as negritas son miñas) no editorial de Le Monde Diplomatique, un dos meus vicios mensuais dos que me nego a prescindir.
"En principio, tales movimientos prodemocráticos contaron con notable simpatía en los centros mediáticos de los países autodefinidos como democráticos. Pronto se dieron cuenta, sin embargo, de que no era una demanda limitada al mundo árabe. Era una demanda que estaba también apareciendo en su mundo, y que señalaba la contradicción clara entre la narrativa oficial, supuestamente democrática, de sus establishments políticos, por un lado, y la experiencia real en la que las mayores decisiones que se estaban tomando por parte de sus instituciones llamadas representativas (y que afectaban y continúan afectando negativamente el bienestar de la mayoría de las poblaciones) se hacían sin la participación o mandato de la ciudadanía. Tales movimientos prodemocracia denunciaron la obvia falsedad del discurso oficial supuestamente “democrático”. El caso más reciente son las medidas de austeridad, altamente impopulares, que se están imponiendo a la población de estos países por parte de gobiernos, sin que la ciudadanía haya tenido la oportunidad de decidir sobre tales medidas.
No es casualidad que las primeras movilizaciones prodemocracia en los países supuestamente democráticos surgieran en España, el país de la UE-15 donde el sistema democrático es más limitado (resultado de una Transición de una dictadura a una democracia que, consecuencia del domino de las fuerzas conservadoras en el aparato del Estado en tal proceso, dio pie a una democracia muy limitada e insuficiente) y donde las consecuencias de las políticas de austeridad han sido más dramáticas."
Son verbas de Vicenç Navarro (as negritas son miñas) en Público, un dos meus vicios cotiáns dos que me nego a prescindir.
"La política institucional se ha rendido frente a los mercados. La reforma constitucional impuesta por las exigencias de los mercados es un eslabón más en la escalera que empezó a descender el partido socialista claudicando de sus principios. Todas las concesiones no han servido para nada y cada lunes se produce una nueva noticia que refleja la degradación de una sociedad en manos de los poderosos.
(...)
Ni el PP ni el PSOE son la respuesta ante esta crisis sistémica y global.
Si no nos sacudimos el miedo, no habrá salvación. Oct15 todos a la calle para sacudirnos el miedo hombro con hombro con todos los ciudadanos."
A pesar da merda en que están convertindo a vida colectiva a panda de golfos que detentan (ainda) os diferentes poderes, incluídos os que se adican a desinformar, mesmo calumniando cando non presionando ilexítimamente aos cobardes poderes públicos, desgraciadamente con éxito parcial, e aproveitándose dos altavoces de La Voz de Galicia (¿escoitades, Dolores Vázquez e Laureano López?) e da Cadena SER (¿escoitades, Ángeles Afuera, Rodolfo Irago -in memoriam-, Isabel Bravo e Consuelo Bautista), segue a ser un placer coincidir coas persoas ás que lles recoñezo tanto un comportamento ético digno de aplauso como unha probada intelixencia en grado superlativo. Aplauso e ledicia, xa que logo, a Ramonet, Carnicero e Navarro.
Tamén é un placer discrepar dos golfos, tarugos e mediopolvos, pero a eses e esas que lles dean: para eles e elas un flamante digitus impudicus.
Son palabras miñas (xa ven, outra persoa de comportamento ético intachable e notable intelixencia) publicadas nos meus blogs, fiel ao meu perpetuo vicio de pensar libremente e expresar libremente o meu pensamento, algo do que en todo momento me nego a prescindir.
Ando a ler. Normal, claro. Como todos. Leo sobre o Exército Roxo, soviético, da II Guerra Mundial. Cousas de ser aficionado aos primeiros fascículos de colección.
E leo, cómo non, a Xosé Luis Barreiro, unha das poucas molleras merecentes de tal nome no país. Con minúscula, como corresponde a calquera mortal, que para maiúsculas e teofanías ben nos chega cos Ultramontanos da Pataca Galaicominhota. ¿Fritida ou cocida? ¿Colonia ou champú? ¡Uuuuuuh!
Di Barreiro: "Y por eso le iría mejor a los médicos catalanes si, en vez de dar coces contra el aguijón, se preguntasen en serio si escogieron bien a sus administradores; si vivieron ciegos hasta hoy o solo hicieron la vista gorda; si creen que se puede seguir haciendo política con partidos enquistados en sus inercias clientelares, y si es mejor permanecer en el círculo vicioso en el que están atrapados -de catalanismo puro a catalanismo en sucedáneos- o vale la pena airear la agenda política y las opciones de gobierno de forma inteligente."
Atinan as verbas de Barreiro. Eu son tamén culpable de vivir como se estivera cego e de facer a vista gorda, sempre en aras dun ben presuntamente superior que nunca da chegado. Prestamos votos que nunca nos devolven, calamos ante as falcatruadas dos nosos ou os case nosos, por iso de que son os nosos e se os criticamos axudamos a que veñan os que non son nosos e ademais os nosos xa non nos considerarán nosos. E co noso (o meu) silenzo medra a gangrena. Así está a ser, mal que nos (me) pese: sí no meu nome, sí co meu (noso) silenzo.
¿E qué pinta o Exército Roxo? Pinta, pinta. Pinta, por exemplo, que a súa desaparición, a desaparición da URSS, a caída do bloque soviético, está na base do desmantelamento do estado de benestar, esa concesión do capitalismo ás cabezas nucleares do Telón de Aceiro. E non se di. Ocúltase. Tododiós disimula mentres a choiva fina vai calando ata o máis fondo e da loubanza acrítica pasamos ao desprezo acrítico dos anteriores deuses, hoxe demos ("deus de onte, demo de mañá", que repetía Carlos Alonso del Real, xenial por máis que Suso de Toro se empeñe en calumnialo nunha das suas tarugadas).
E pinta na corrupción interna do Exército Roxo, paralela á corrupción do estado soviético, a raíz das purgas de Stalin; unhas purgas que estivemos e estamos a ver de xeito cotiá na nosa casa, de mans dos estalinistas da UPG no seo do Bloque, de mans dos sorbedores de cartos públicos sen oficio nen beneficio do PSOE no seo do seu partido, de mans de ambolosdous grupos a extinguir que roubaron o nome, a alma e os votos da esquerda para consituirse en casta privilexiada adicada á súa perpetuación en beneficio de sí mesma. Amarga verdad.
Pues amarga la verdad
quiero echarla de la boca,
y si al alma su hiel toca
esconderla es necedad.
Cambio a Quevedo por Lorca e vou coidar o xazmín, a menta e a albahaca. Pero volveremos a Quevedo,
pues libertad
ha engendrado en mi pereza
la pobreza.
Os celtas da Nai de Brian (Monty Python), divertidos e moi serios
Merco Roma y los bárbaros. Una historia alternativa, de Terry Jones e AlanEreira, editada por Crítica. Entérome no prólogo de que Terry Jones, a divertidísima nai de Brian, é un excelente historiador e divulgador da Historia, actividade á que se adicou os últimos anos. Admirable.
Hai xa máis anos dos que me gostaría, Carlos Alonso del Real prologounos un libro e nas súas verbas calificounos de náufragos. Acertou de cheo.
Hoxe seguimos a ser náufragos. Náufragos da esquerda, entre outros moitos naufraxios.
Como Carlos Carnicero, co que tamén coincido no carácter de perseguido pola Cadena SER, ou cando menos por algunha xente deleznable que dela se aproveitou e nalgún caso segue a aproveitarse para fines particulares espúreos. ¿Nonsí, Ángeles Afuera?
O lúcido Carlos Carnicero ven de abrir un portal de naufraxios. Atópano en
Non sei por qué, cando me entero de que, despois de que Carlos Carnicero fose despedido da Cadena SER, os membros do Consello de Administración de PRISA se triplicaron o seu "salario" en pleno ERE, véñenme á cabeza as declaracións do fotógrafo Jim Marshall verbo do porqué do digitus impudicus de Johnny Cash no cárcere de San Quintín en 1969:
It's now come to light that before his death in March 2010, photographer Jim Marshall had asked the country legend to express what he thought of the prison authorities when he played the show.
Marshall told the San Francisco Art Exchange: "I said, 'John, let’s do a shot for the warden'," before Cash flipped the camera the bird.
Non mirei, claro, todos os diarios nacionais. Pero se o mostreo aleatorio indica algo, é o descarado intento de ocultar o fenómeno de máis calado que está a ocurrir no país dende o comezo da transición inconclusa.
Curiosamente, os diarios extranxeiros falan hoxe de España e non polo caso Camps, nin polos fogos máxicos de Santiago, nin siquera pola teima zapateril do asesino de Oslo.
España é hoxe noticia, en todo o mundo menos na propia España, polo ocurrido onte en Madrid, coa chegada das columnas 15-M e a posterior manifestación, masiva, festiva, ocurrente e acertada como poucas. Trátase dun fenómeno inusitado, sorprendente, novo e creativo, que apunta ben e dispara verbas certeras cargadas de futuro. Esas son as nosas armas.
Debo facer excepción do diario Público, que adica boa parte da portada á manifa madrileña. Seguro que hai algún máis que se me escapa, e pídolle perdón sen rubor nengún.
Pero o resto, a maioría, a práctica totalidade... que non nos representan, que non.
A Porta do Sol a rebosar recibe ás columnas de indignados. Un coro de coros lembra en susurros á patria tan bela e perdida. A espranza medra no aceiro e florece no asfalto. ¿Escoitas o son da arpa de ouro?
Benvida, Dignidade.
Va, pensiero, sull'ali dorate;
va, ti posa sui clivi, sui colli,
ove olezzano tepide e molli
l'aure dolci del suolo natal!
Del Giordano le rive saluta,
di Sionne le torri atterrate...
Oh mia patria sì bella e perduta!
Oh membranza sì cara e fatal!
Arpa d'or dei fatidici vati,
perché muta dal salice pendi?
Le memorie nel petto raccendi,
ci favella del tempo che fu!
O simile di Solima ai fati
traggi un suono di crudo lamento,
o t'ispiri il Signore un concento
che ne infonda al patire virtù.
che ne infonda al patire virtù
che ne infonda al patire virtù
al patire virtù!.
¡Ve, pensamiento, con alas doradas,
pósate en las praderas y en las cimas
donde exhala su suave fragancia
el dulce aire de la tierra natal!
¡Saluda las orillas del Jordán
y las destruidas torres de Sión!
¡Oh, mi patria, tan bella y perdida!
¡Oh recuerdo tan caro y fatal!
Arpa de oro de fatídicos vates,
¿por qué cuelgas muda del sauce?
Revive en nuestros pechos el recuerdo,
¡Que hable del tiempo que fue!
Al igual que el destino de Sólima
Canta un aire de crudo lamento
que te inspire el Señor un aliento,
que al padecer infunda virtud,
que al padecer infunda virtud,
que al padecer infunda virtud,
al padecer, virtud!.
... pero non sen antes dar as gracias a La Opinión, que informa das visitas ao Castro de Elviña sen necesidade de máis protocolos, e que, por certo, non se fixo eco das difamacións e calumnias publicadas sobre min pola Sección de Local de La Voz de Galicia. De feito, esta e Radio Coruña-Cadena SER (¿será casualidade, Ángeles Afuera?) son os únicos medios nos que se publicaron esas infamias. E, xa que estamos, Laureano non chamou.
Gracias, La Opinión. E pensar que tiñades sona de amarelos...
Postos a ser quisquillosos, tan só lles faltou dicir que as visitas son guiadas e gratuitas, e que son un servicio que ofrece a Concellería de Cultura do Concello da Coruña a traveso do Museo Arqueolóxico e Histórico do Castelo de San Antón. Pero o fundamental está, e ben sabido é que ninguén é perfecto, ¿nonsí?
Hoxe é sábado e, xa que logo, día de descanso. Non tocan cousas serias se non máis ben cousiñas chorras.
- Cousa chorras nº 1: A porra de La Voz de Galicia. Non acertou ninguén. A solución correcta era a (a): non publicaron nada sobre as visitas a Elviña.
- Cousa chorras nº 2:Laureano non chamou. Hai silencios máis elocuentes que as palabras.
- Cousa chorras nº 3: Respostas ás dúas últimas preguntas capciosas de Ángeles Afuera, que máis chorras non poden ser. Van:
"¿Por qué las tres arqueólogas que le denunciaron por acoso y amenazas están relegadas en dependencias del Coliseo?"
A ver, dona, que non da vostede unha. Primeiro, en Elviña nunca houbo tres arqueólogas contratadas. Hai unha arqueóloga (a súa filla de vostede, Begoña González Afuera) e dúas Axudantes de Arqueoloxía (María Rodríguez Rodríguez e Lucía Costa Suárez-Torga). O de poñer ás tres no mesmo plano é un vello truco da Arqueóloga a fin de escapar das responsabilidades propias do seu cargo, moi superior en grado, en salario e en responsabilidade, ao das outras dúas. Dito isto, haberá que aclararlle que no Coliseo están os talleres e laboratorios oficiais do Museo Arqueolóxico, así como ás Sás de Reserva, nome pomposo que os museólogos usan para referirse ao que os mortais normales chaman (chamamos) almacéns. Isto é así dende o 2000, e nestes 11 anos ninguén soltou a chorrada de que traballar (ou facer que se traballa, ou mesmo torpedear o traballo) en lugares tan nobles fose estar relegado. Ata vostede, claro. Toda unha crack, como xa dixemos.
"¿Por qué la concejala de Cultura mira para otro lado?"
A Concelleira de Cultura á que vostede se refire, María Xosé Bravo, xa non está e no que a min se refire tampouco a espero. Chega vostede un pouco tarde: hai que facer as preguntas con tempo dabondo, non cando vai tocar o gong. Espabile, dona.
Por certo: ¿sabe vostede que saín completamente absolto, limpo, impoluto, das denuncias falsas ás que fai referencia? E, xa que o sabe, ¿por qué non o di? ¿Por iso de calumnia que algo queda? Pois é unha baixeza, ¿non cre?
- Cousa chorras nº 4: Hoxe síntome xeracional. Entre beat e rock. Como teño que baixar a ver se pillo ainda algo de pan de Carral mentres se asa un precioso polo de corral, enfundo pantalóns vaqueiros, botas camperas, chapeu Stetson Safari Waterproof, que chove, e, baixo a cazadora, camiseta (perdón, T-Shirt, é que eu vou pola vella) co célebre digitus impudicus de Johnny Cash. E morreu o conto.
O pasado mércores, 13 de xullo, recibín unha chamada telefónica. Unha voz noviña, femenina, preguntaba por José María Bello.
-"Chamo da Voz de Galicia e quería facerlle unha entrevista sobre as escavacións do Castro de Elviña".
Lóxicamente, despois das auténticas burradas que publicou a sección de Local de La Voz acerca de min, saltáronme as alarmas.
-"Mira, é que en Elviña non hai escavacións neste momento".
-"Non, xa sei, era sobre as visitas ao Castro. É que queríamos sacar unha reportaxe ampla o sábado."
-"Ah, diso sí que hai, pero ¿quén és?"
Identificouse co seu nome, que non ven ao caso, e díxome que estaba en prácticas.
-"Mira, ¿quén che indicou que me chamases? ¿Laureano?"
-"Sí, foi Laureano".
-"Non hai problema para que fagamos a entrevista cando gostes, pero dille a Laureano, se fas o favor, que antes de facela quería falar con él; que me chame a este mesmo teléfono cando lle veña ben".
Laureano é o xefe de Local, e xa que logo o responsable das dúas enormes chorizadas que La Voz publicou sobre min; dúas pseudonoticias dirixidas a difamarme e mesmo calumniarme e nas que non se da unha no clavo. Pero diso falaremos a semán que ven se hai tempo e gañas.
Como Laureano non me chamaba, pareceume unha boa ocasión para falar co Director de La Voz de Galicia, José Luis Vilela, persoa cabal á que coñezo dende hai xa moito e coa que sempre mantiven unha boa e cordial relación. Estivemos a falar durante máis de media hora. Lóxicamente non contarei a nosa conversa salvo que no futuro for necesario se continúan os ataques difamatorios da Sección de Local; pero sí direi que toda ela foi distendida e cordial, e que lle fixen saber o meu desexo de que me chamase Laureano, máis que nada para saber se cumplía ordes dalgún poderoso grupo mediático, cecais con certa prisa, ou se simplemente se trataba dun exceso mal dixerido de cultura xaponesa. José Luis quedou en dicirlle que me chamase, e isistiu en que non me preocupase, que Laureano me chamaría.
Evidentemente non me chamou. Ás veces os silencios son máis elocuentes que as palabras.
Pero o caso é que mañán é sábado, o día en que Sección de Local de La Voz de Galicia quería publicar unha ampla reportaxe sobre o Castro e as visitas a él. Paréceme pois oportuno propoñerlles unha porra, a ver quén acerta. Mañán, sábado, en La Voz de Galicia...
a) Non se publicará nada sobre as visitas ao Castro de Elviña.
b) Publicarase unha reportaxe dicindo que José María Bello non quixo respostar ás preguntas da periodista.
c) Publicarase unha reportaxe sen citar a José María Bello nin para ben nin para mal. No seu defecto entrevistarán a algún dos guías do castro e, por poñer un toque erudito, a Begoña Bas ou así.
d) Publicarán unha reportaxe dicindo que José María Bello é un Acosador Laboral e Sexual de Recoñecido Prestixio e Máster en Tocamentos de Prendas Íntimas pola Universidade de Braga.
e) Publicarán unha reportaxe sen citar a ninguén.
f) Non sabe/non contesta.
Para a miña aposta dubido entre a (b) e a (c). ¿E vostedes?
Por suposto, cabería outra porra, pero esa non ten mérito. ¿Será capaz Laureano de dar a cara e telefonear a José María Bello? Se hai algún que pense que sí, que avise para darlle o premio á inxenuidade.
Retomando as capciosas preguntas de Ángeles Afuera
Roubo un momento de descanso na xornada para voltar ás capciosas preguntas que Ángeles Afuera plantexaba o 17 de abril ao entón futurible, hoxe realidade plena, Alcalde da Coruña.
Xa vimos as falsedades que encerraba a primeira, na que afirmaba que os traballos de Elviña estaban paralizados. Vimos que en Elviña se traballa arreo e a cotío, e que se algo está paralizado é a escavación, pola única razón de que a arqueóloga interina contratada con cargo a proxecto, Begoña González Afuera, permanece nunha actitude de aberta e continua desobediencia cando menos dende primeiros do ano en curso. Vaiamos agora á segunda pregunta:
Pregunta Ángeles Afuera: "¿Por qué continúa en su puesto el Director del Castro, pese a haber sido denunciado y sancionado por abuso de autoridad?"
O primeiro que hai que dicir é que ese presunto posto de "Director del Castro" non existe. O único posto que existe é o de Director do Museo Arqueolóxico e Histórico do Castelo de San Antón. É un posto de traballo, contido na RPT municipal, que forma parte da carreira profesional dos funcionarios de Administración Especial na categoría de Arqueólogo. É, xa que logo, un posto de carreira. Non é un posto de libre designación. Ese posto adquírese por Concurso Público entre os fucionarios do que se chamaba Grupo A, é dicir, os funcioinarios de carreira de corpos reservados ás persoas con titulación superior que previamente conseguiron a súa praza mediante concurso-oposición público.
Supoño que o que quería preguntar Ángeles Afuera é por qué sigue no seu posto de traballo o Director do Museo, é dicir, eu.
A resposta non pode ser máis sinxela: o director do Museo sigue no seu posto de traballo porque nin se xubilou nin morreu. Penso que é ben fácil de entender.
Apostilla Ángeles Afuera un curioso "pese a haber sido denunciado y sancionado por abuso de autoridad". A resposta tamén é fácil: porque unha cousa son as churras e outras as merinas, mesmo se houbo quen, de forma espuria e ilexítima, tentou de mixturalas creando un rebaño impresentable.
Como da a impresión de que Ángeles Afuera está un pouco perdida neste mundo de dereitos fundamentais recollidos na Constitución, imos tentar de explicarlle un pouco a cousa.
No mundo dos funcionarios existe un procedemento disciplinario regulado por Lei. É un procedemento arcaico, herdeiro directo do franquismo como tantas outras cousas na Administración e na Xustiza, un campo que pouco tocou a transición e no que hai moitas cousas pendentes, como ben se ve estes días no debate acerca dos procedementos de instrucción e demáis.
Pero ao marxe do anterior, existe un procedemento. Malo, inquisitorial, atentatorio á defensa do funcionario, pero existe e da, cando menos, unhas mínimas garantías.
Na lexislación que regula ese procedemento, á Administración concédeselle o poder de aplicar sancións. Estas sancións teñen que ser obrigatoriamente proporcionais (o de proporcionalidade é un dos principios fundamentais insoslaiables) ás faltas cometidas.
No caso concreto, como ben di Ángeles Afuera, a Administración entendeu que cometín no seu día unha falta grave de abuso de autoridade, polo feito de defender a integridade do Castro de Elviña con gritos cando as verbas en tono normal resultaron insuficientes. Ben, eu non estou de acordo, pero acato a resolución porque é axustada a Dereito tal como estimou a Maxistrada do Contencioso-Administrativo.
As faltas graves, como a que nos ocupa (hai tamén faltas leves e faltas moi graves) poden ser sancionadas, nun asombrosamente amplísimo abano, con suspensión de funcións entre un día e tres anos.
Para que entenda o que vou dicir preséntolle un gráfico que é máis explicativo. Van catro barras.
A barra superior, completamente en vermello, representa a sanción máxima que a Administración pode impoñer por unha falta grave: tres anos (redondeei a mil días para facelo máis sinxelo). Correspondería a falta grave de maior entidade (a saber cal é, iso queda á discrecionalidade da Administración). Non a unha falta moi grave, ollo, que esas comezarían a partires de aí ata a separación definitiva do servizo.
A segunda barra representa unha sanción na metade, ano e medio, 500 días. Correspondería lóxicamente a unha falta de gravedade media.
¿E a terceira barra? A terceira barra representa a sanción que me foi imposta. Moi lonxe da sanción media, e infinitamente lonxe da sanción máxima. Vendo a gráfica, diríase que é unha sanción ridícula. Aplicando o insoslaiable principio de proporcionalidade, resulta de caixón que unha sanción ridícula corresponde a unha falta ridícula. Unha sancioncita que, máis que a unha falta grave sensu stricto, corresponde ao que poderíamos chamar unha faltita gravita. Unha sancioncita que, por certo, luzco con orgullo, como unha ferida de guerra sufrida na defensa do Patrimonio Histórico común fronte á agresión irreparable que estaban a producirlle persoas que cobraban de fondos públicos para a defensa e investigación do Ben de Interese Cultural que estaban a agredir.
E, xa que de ridículos falamos, o que resulta ridículo é pretender que a alguén se lle separe do seu posto de traballo (que non cargo de libre designación) por unha falta ridícula sancionada cunha sanción ridícula. ¿Non lle parece ridículo, dona?
E quédanos a última barra. Representa unha sanción de seis meses de suspensión de funcións. É o límite a partir do que o funcionario sancionado pode perder o seu posto concreto de traballo. É dicir, se en vez de impoñerme unha sanción ridícula por unha falta ridícula a Administración estimase poñerme unha sanción media por unha falta media, sí que podería, se quixera (é dicir, que podería pero non estaría obligada a facelo), removerme de posto de traballo e, á volta do cumprimento da sanción, adxudicarme un posto de traballo diferente.
Pero ese tipo de cousas hai que pensalas. Non crea que todo o mundo, e moito menos a Administración, son tan cabezones como a Cadena SER, que lle regalou á COPE o mellor equipo de comentaristas deportivos (que o son, mesmo que a vostede non lle caian ben) por non saber xestionar un conflicto disciplinario.
Pero ao que íamos: mesmo se a Administración Municipal quixera removerme do meu posto, non podería facelo a non ser que a sanción imposta fose de máis de seis meses. Como non foi así, se non que se tratou dunha sanción ridícula como corresponde a unha falta ridícula (catro días fronte aos 180 necesarios para tal cousa), a ninguén que teña un concepto cabal da xustiza, do dereito, da democracia e do estado de dereito, se lle pode pasar pola cabeza a ridícula posibilidade desa remoción que vostede reclama. Para elo, en termos matemáticos, sería necesario que a sanción, e polo tanto a falta, fose 45 veces máis gorda do que a Administración estimou que foi. Unha estimación da que eu, como dixen, discrepo, e dende esa discrepacia estimo que o meu comportamente foi simplemente heroico, poñendo incluso a miña carreira profesional en perigo ante a éticamente ineludible responsabilidade de protexer a integridade do Castro de Elviña, que é a tarea que me foi encomendada pola cidadanía coruñesa, galega e española, e que eu asumín e asumo con plena conciencia dos riscos que iso conleva. A arqueoloxía é hoxe por hoxe unha actividade de alto risco cando se exerce con coherencia. Entre outras cousas, polas actitudes irresponsables como a súa, dona Ángeles Afuera.
Números cantan. E se non lle cantan os números, cantan gráficos.
Agradecemento e reflexión: Os de 5º B no Castro de Elviña (CEIP Juan Fernández Latorre)
De pura casualidade atopo esta montaxe, feita polos alumnos de 5ºB do CEIP Juan Fernández Latorre, sobre a súa visita ao Castro de Elviña. A min paréceme molona e polo tanto a comparto. Porque, a fin de contas, de compartir é do que se trata.
Compartir, porque o Castro é de todos, non só dos poderes espurios que tentaron (¿verdade, Ángeles Afuera?) e tentan gobernar, con difamacións e calumnias e mediante un imperialismo mediático sobre os blandos medios locais, un asunto que non é deles e no que nin están, nin se lles espera (salvo, claro, os que son como eles, por arriba e por abaixo).
Santa internet, santos profes volcados na súa profesión, santos alumnos con ganas de saber, de participar, de traballar, de gozar. Santa xente con ganas de vivir. O Castro de Elviña é voso, é noso. Mesmo, porque somos así de xenerosos, é tamén deles. Porque é de todos, ainda que algúns non o merezan.
Pero cousas como esta mostran non só que en Elviña non hai nada parado (máis ben todo o contrario) se non, sobre todo, que a pesares dos intentos de tomar o Castro como rehén para conseguir beneficios particulares, o proxecto sigue e cala na cidadanía.
A 5º B do CEIP Juan Fernández Latorre: moitas, moitas gracias.
¡Festa dos "petrolíferos" (alias petroglifos) en Tourón!
Petrolíferosé como lles chamaba aos petroglifos un antigo e célebre conserxe do museo, sendo director Felipe Senén López. "Don Filipe, que aquí hai un señor que pregunta ónde están os petrolíferos". E, a base de contar o chascarrillo, petrolíferos quedoulles na xerga gremial interna desta casa de San Antón. É un pouco o dos mandacarállidos por ovicápridos, ou arquílogos por arqueólogos, que popularizara en tempos o primeiro mestre, logo amigo e agora ausencia, Carlos Alonso del Real. Pero iso tocará, se toca, outro día, que a fin de contas non son máis que historietas de arquílogo vello en plan Abuelo Cebolleta.
Os petrolíferos que hoxe me interesan son os de Tourón. E interésanme hoxe non só por ser imponentes, que o son, se non porque veño de recibir un correo do amigo Ventura (Buenaventura Aparicio segundo o seu DNI) ao que adxunta o cartaz dunha impresionante Festa da Arte Rupestre que se celebrará alí mesmo, en Tourón, con visitas nocturnas e no solpór ás estacións "petrolíferas", talleres de arqueoloxía para nenos, adultos ou familias, hípica infantil e moitas máis cousas. Vai:
Imprescindibles as dúas visitas, a da tardiña da man do Dr.Aparicio, don Ventura. Se poden, non as perdan.
Aproveito para facer propaganda desa asociación, realmente impresionante para quen desexe aprender e compartir.
Pero ao que imos: para que Quen Ti Sabes non volva dicir que as cousas en Elviña están paradas (e, á caída, para cotilleo xeral dos colegas), presento as probas da miña presenza na Mesa Redonda, por suposto con aura de santidade, como corresponde a un santo mártir laico como son eu. Tanta foi a santidade nesa apoteose cerámica que mesmo transmutou a Mesa Redonda nun laico e cerámico Pentecostés. Vexan, vexan as probas:
Cinco mestres: Macarena Bustamante -si menor en años mayor en prez-, Ramón Járrega, mangas da camisa de Luis Carlos Juan Tovar, Carmen Fernández-Ochoa e Luis Ángel Paz Peralta.
Adolfo, Macarena, Ramón, Luis Carlos e un servidor.
San Trasfogueiro (Dr. Ángel Morillo), Santa Melus (Dra. Carmen Fernández-Ochoa) e San Beautiful (eu), estratéxicamente situados a carón da saída.
¡Apoteose Pentecostal! San Trasfogueiro, San Luis Carlos, San Beautiful e Santa Melus, concentrados e atendendo ao orador de turno como se a foto non estivese preparada.
*************************
